ناوشکن های کلاس ساورمنی دارای تناژ ۸۴۰۰ تن بوده و متعلق به نیروی دریایی روسیه هستند. این ناوشکن ها مجهز به بالگرد های ضد زیرسطحی , اژدر ها و مین ها و هشت موشک ضد سطح و ۴۸ موشک ضد هوایی و توپ های دوربرد و ابزارهای جنگ الکترونیک هستند.
اولین فروند از این کلاس در سال ۱۹۸۵ وارد خدمت گردید. در مجموع ۱۸ فروند از این ناوها برای نیروی دریایی روسیه ساخته شد که الان تنها ۵ فروند از آنها فعال باقی مانده اند. تمام ناوها توسط دو کارخانه Northern Yard و Severnaya Verf و در شهر سن پطرز بورگ ساخته شدند.
در بین سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ نیروی دریایی چین اقدام به خرید دو ناوشکن مدرنیزه شده از کلاس ساورمنی نمود. در سال ۲۰۰۲ برنامه ای برای خرید دو فروند دیگر تصویب شد که اولی در دسامبر ۲۰۰۵ و دومی در سپتامبر ۲۰۰۶ تحویل نیروی دریایی چین شد.

سیستم مبارزه این ناوها برای ردیابی و شلیک به طرف هدف از داده های دریافتی از حسگر های فعال و غیر فعال ناو و اطلاعات دیگر کشتی های ناوگان و لینک اطلاعاتی بالگردها استفاده می کند.
این ناوها مسلح به مجموعه دفاعی چند کاناله برای درگیری همزمان با اهداف سطحی و هوایی و زیرسطحی است.

این ناوها مجهز به سیستم موشک های ضد سطح P-270 Moskit (با نام سانبرن در ناتو) شامل ۲ پرتابگر چهارتایی که در دو طرف ناو تحت زاویه ۱۵ درجه نصب شده اند. این موشک توانایی حمله به هدف در ارتفاع پست و با سرعت ۲/۵ ماخ و مجهز به کلاهک انفجاری ۳۰۰ کیلوگرمی و یا کلاهک اتمی ۲۰۰kt را دارد. برد آن از ۱۰ تا ۱۲۰ کیلومتر و وزن پرتاب آن ۴۰۰۰ کیلوگرم است.


P-270 Moskit (با نام سانبرن در ناتو)
از دیگر تسلیحات این ناو سیستم ضد هوایی Shtil است که بر روی عرشه ها (پشت ناو و جلوی آن) و پشت توپ ها نصب شده اند. شتیل نام صادراتی سامانه SA-N-7 ( با نام Gadfly در ناتو ) است. این سیستم برای ردیابی هدف از اسکن سه بعدی رادار استفاده می کند. این سیستم توانایی رد گیری و درگیر شدن همزمان با سه هدف را دارد. این سامانه بردی بیش از ۲۵ کیلومتر بر علیه اهدافی با سرعت ۸۳۰ متر بر ثانیه دارد. هر ناو توانایی حمل ۴۸ موشک شتیل را دارد.


سیستم ضد هوایی Shtil

هر ناوشکن ساورمنی کلاس دارای یک توپ ۱۳۰ میلیمتری دو لول AK-130-MR-184 بر روی عرشه اصلی کشتی است. سیستم این توپ ها شامل یک دستگاه کنترل کامپیوتری و ردیاب الکترونیکی و چند نمایشگر است. می توان این توپ را در حالت تمام اتوماتیک از سیستم راداری ناو جدا کرد و همینطور آن را با سیستم یک پارچه کرد. نواخت تیر این توپ بین ۲۰ تا ۳۵ گلوله در هر دقیقه است.


نمونه ای ازتوپ های AK-130 با کالیبر ۱۳۰ میلیمتر
این ناوها به ۴ توپ ۳۰ میلیمتری AK-630 نیز مجهز هستند. این توپ ها دارای نواخت تیر ۵۰۰۰ گلوله بر دقیقه هستند و برد آن ها چیزی در حدود ۴۰۰۰ متر برای موشک های ضدسطح و ۵۰۰۰ متر برای اهداف سبک سطحی است. این ناوها برای ردیابی هدف از تشخیص راداری بهره می برند.


توپ ۳۰ میلیمتری AK-630
این ناوشکن ها دراری دو پرتابگر دوتایی اژدر ها ۵۳۳ میلیمتری و راکت انداز های ضد زیرسطحی RBU-1000 با ۴۰ راکت آماده پرتاب هستند. برد این راکت ها ۱۰۰۰ متر است و حامل سرجنگی به اندازه ۵۵ کیلوگرم هستند.


پد هلیکوپتر هر یک از این ناوها توانایی پذیرش یک بالگرد ضد زیر سطحی کاموف ۲۷ (با نام هلیکس در ناتو) را دارد. کاموف ۲۷ توانایی عملیات در فاصله ۵ تا ۲۰۰ کیلومتری از ناوشکن میزبان را دارد.


این ناوها دارای سه نوع رادار ناوبری و ردیاب اهداف هوایی و کنترل آتش برای توپهای ۱۳۰ و ۳۰ میلیمتری مجهز هستند.


اتاق عملیات و فرماندهی
پیشران این ناوها شامل ۴ دیگ بخار فشار بالا و دو موتور توربین بخاری هستند که هر کدام آنها حدود ۵۰۰۰۰ اسب بخار قدرت تولید می کند. حد اکثر سرعت این ناو ها در حدود ۳۱ نات و در حالت کروز ۱۸ نات است و برد آن حدود ۳۹۲۰ مایل است.

مترجم و گرداورنده ////// VIOLATOR (امیررضا.ح)

ارتشی دات کام